In de kamers van haar huis liggen geen cd’s.
Geen cd’s om in naar zichzelf te kijken en dronken bij te denken: “ik zie er goed uit”.
Maar nu de lichtknop in haar badkamer zich ’s nachts al makkelijker vinden laat, lacht ze daar naar haar spiegelbeeld.
Met een overtuiging, niet door drank ingegeven, maar die er is sinds zij dichterbij ligt.
Toen knipte ze haar nagels
met haar schaar
Huilend zoog ze dan haar nagels
met haar kruimeldief
op
Nu knipt ze haar nagels
met haar tanden
Lachend slikt ze dan haar nagels
met haar verdriet
in
Ze kent haar al lang en goed, maar nog niet die kamers van haar huis.
’s Nachts op de tast op zoek naar de badkamer botst het nog.
Een kast die lager hangt dan voorzien.
Een deur die niet naar buiten maar naar binnen open draait.
Een lichtknop die zich niet meteen vinden laat.
Struikeltocht langs tot nu toe onverkend terrein.
Terug in de slaapkamer staat het bed en ligt ook zij dichterbij dan ingeschat.
Deep blonde space
Als ze Haar de electrostimulatie box uit de kast ziet halen, vraagt ze geen genade.
Ook haar spraakvermogen heeft het nu begeven.
Wat rest is angst.
Het is niet de eerste keer dat ze ingepakt voor Haar staat. Het is niet de eerste keer electroseks.
Nooit eerder de twee tezamen.
Ze is nat, van het zweten onder de folie en van het ijs.
De handleiding bij het apparaat vermeldt in een vetomrand kader:
FOR USE ON DRY SKIN ONLY!
mp3 snippet (5) – 128 kbps, 1,1 MB, 1:07:
Blonde space
Zij vraagt: “Spant de folie niet te veel?”
Ze antwoordt sloom dat ze het niet weet.
Deze keer niet om dwars te liggen en Haar te verleiden.
Denken is onmogelijk, dus weet ze het echt niet.
Ze staat ingepakt voor Haar en Zij prikt met de punt van een verbandschaar gaten in het plastic.
Op tactische plaatsen. Om ermee te spelen.
Als het ijs tussen de folie en haar huid glijdt, heeft ze het besef niet meer om het stopwoord te gebruiken.
mp3 snippet (4) – 192 kbps, 0,6 MB, 0:43:
Speels Maar Serieus gooit Endorfien een stokje.
Vijf dingen die ze over/voor zichzelf nog niet weet:
Dat ze barok toch boven rococo zal verkiezen en dat design veel geld kost.
Hoe haar nieuwe auto- en wekkerradio klinken.
Dat ze even met het woord hartverscheurend rond zal lopen.
Dat subspace zeven fases kent. En geen drie.
Dat steeds minder mensen haar avonturen op het werk zullen durven lezen.
Ze geeft het stokje door aan Guy Willems.
In de auto wordt ze er zich van bewust dat vrijdagavond en -nacht eraan komen.
Op de parking van het warenhuis blijft ze zitten luisteren naar de presentatoren op de radio.
Ze stelt het winkelen uit.
Ze hebben er alles, alle producten die de herinnering aan haar kunnen oproepen.
De met wijn gevulde rekken loopt ze voorbij.
Ze vraagt een verkoopster waar de badpakken hangen, maar die zijn er nu even niet.
Bij de verzorging ziet ze het product dat ze een vrijdag geleden uit haar hals kuste.
Ze kwam thuis en haar boekenrek bleek omver gevallen.
Het was geen kast, een rek, niet al te stevig.
Haar boeken lagen op de grond, min of meer zoals ze tevoren bij elkaar hadden gestaan.
Ze legde ze opzij en tilde het rek weer tegen de muur.
Met haar vingers de schroeven wat aandraaiend.
Ook de andere meubelen in haar huis moesten geregeld worden bijgeschroefd: kast, rek, tafel, stoel.
Ze keek de kamer rond en zag dat ook de liefde zich als een onzichtbaar meubelstuk in huis gedraagt.
Geen tafel of stoel die even stevig blijft als op de dag waarop je ze binnen brengt. Hoe langer je op ze leunt en zit, hoe meer ze wankelen.
Gelukkig komt er dan altijd wel weer iemand langs die de schroeven liefdevol voor je vastdraait.
Waarna je opnieuw comfortabel op je stoel aan tafel plaatsneemt.
Maar nooit brengt iemand een schroefboormachine mee.
Ze plaatste haar boeken terug op het rek en dacht:
“Als in dit huis nog een keer iets in of uit elkaar valt, vervang ik al mijn meubelen door stevig en schroefloos design.”
Ze wil fietsen over de kasseien van de stad.
Omdat die de haartjes in haar oren laten trillen.
En dat kriebelt.
Ze wil gaan fietsen over de kasseien aan de kaaien en de leien waar de plezierbootjes varen.
Omdat daar de stenen effen liggen.
En dat geeft haar de subtiele kriebeling waar ze zin in heeft.
Ze weet waarom ze naar zulke kleine gewaarwordingen verlangt.
Omdat ze denkt dat vele kleintjes samen één grote kunnen maken.
Sprite space
Het plastic rolt gemakkelijk uit en kleeft uitstekend op haar vormen.
Zij vraagt “draai rond” en ze doet het.
Toevallig in de verkeerde richting.
Om Haar ondeugend te verleiden tot meer.
Zij negeert de overtreding niet, maar corrigeert door de folie strakker aan te spannen.
Met Haar handen strijkt Zij hem tegen haar lijf.
Ze krijgt het erg warm en uitademen kan haar huid niet langer.
Na 100 meter lacht ze niet meer.
mp3 snippet (3) - 128 kbps, 1,2 MB, 1:18:
