De avonturen van Endorfien

Er is het goede en het kwade luie oog, beide in haar hoofd.

De specialiste bleef tijdens het onderzoek maar van nee schudden en van oei zeggen. Een kinderarts, want Endorfiens ogen vertonen twee kinderlijke gebreken: amblyopie en strabisme.

Hoe ze probeerde te focussen op het knalgroene stokje met hondenkop dat naar haar neus toe kwam. Hoe ze zei dat ze één leeuw achter de tralies zag. Dat hoort zo, dacht ze, maar in werkelijkheid lagen er twee naast de kooi.

Het luie oog draait naar buiten, het goede staat te hoog.
Om te compenseren, denkt Endorfien. Dat naar binnen kijken, die introspectie, dat naar de navel staren, dat zelfbewustzijn, haar ogen willen dit counteren en wenden zich af, turen weg, de blije wereld in.

Evenwel, wie in de loop der jaren het kijken is verleerd, ziet slechts een wazig en dubbel beeld.