De avonturen van Endorfien

De dag dat Endorfien tien werd, begon de verwijdering. Haar bed zou niet langer grenzen aan de slaapkamer van haar ouders. Haar hoofd wou weg van het geruzie, het geschreeuw en het gestommel dat elke nacht aan de andere kant van de muur te horen was. Liefst wou het meisje ver weg, naar een ander dorp, een ander huis of toch op zijn minst een andere verdieping, maar dat kon niet. Het huis telde twee slaapkamers en die lagen naast elkaar. Dus moest het bed verhuizen. Het hoofdeinde zou voortaan naar het oosten wijzen in plaats van naar het zuiden. Zo zou ze alvast twee meter verder liggen en niet langer aan de muur waarachter het geweld zich afspeelde.

Endorfien vroeg haar moeder om hulp. Die begreep niet waarom haar dochter de kamer wou herinrichten, maar zag het als een bijkomend verjaardagsgeschenk. De vrouw haalde matras en lattenbodem uit het bed alvorens ze het samen met het meisje verplaatste.

Later zou Endorfien zich verder verwijderen.  Eenmaal achttien verhuisde ze naar een provinciestad, ver weg van de kamer en het bed waarin ze nooit meer slapen wou. Haar moeder mocht niet helpen.