De avonturen van Endorfien

Ze probeert zich te herinneren waarover haar moeder zich zoal boos maakte, toen ze nog kind was.

Omdat ze het verschil vergat tussen de blauwe kraan en de rode.
Omdat ze een bol van haar ijsje de grond op liet vallen.
Omdat ze telkens dankuwel zei bij het buitengaan van de winkels waar ze samen kwamen.

Haar moeder vond dat de handelaars hén moesten bedanken en niet omgekeerd.
Maar Endorfien wist nog niet wat geld echt was en kon niet begrijpen waarom ze, als ze iets van iemand kreeg, in het ene geval dankuwel móest zeggen en het in het andere geval niet mócht.

De twijfel is gebleven.
Ze staat bij de slager, geeft hem 50 €, neemt de chipolata worst van de toonbank, gaat naar buiten en roept vanuit de deur nog gauw “dankuwel”.

Op de stoep bedenkt ze: “Dat had ik nu niet mogen doen.”

Voor ze gaat slapen doorzoekt ze haar wekkerradio.
Ze beweegt de knop tot ze een zender vindt die de muziek speelt waarmee ze morgen wil ontwaken.

Met vier vingers rustend op de display van rode cijfers, met haar duim naar links draaiend tot een frequentie van 87,5 megahertz en naar rechts tot ook daar de knop weerstand biedt bij 108 megahertz, enkele keren heen en weer tot ze tussen tientallen foute nummers het juiste ontdekt:

mp3 snippet – 128 kbps, 1,1 MB, 1:10:

Ze stelt het uur in, zet het alarm aan (radio in plaats van buzzer), legt de draadantenne goed zodat die moeiteloos de elektromagnetische golven kan ontvangen, en slaapt.

Vier uur later wordt ze gewekt:

mp3 snippet – 128 kbps, 1,6 MB, 1:40:

Niets garandeert dat de plaat die ’s nachts op ligt, tegen de ochtend niet vervangen is door een andere.

Niets garandeert dat wat zich ’s nachts als rock-n-roll voordoet, dat ’s ochtends ook nog is.

Na honderden kilometers stopt ze voor haar deur.

Nu ze de bolide geparkeerd heeft, zit ze naast haar, niet langer als wakkere chauffeur naast slapende passagier, maar opnieuw als wat ze voor haar betekent.

De muziek staat niet meer aan. Endorfien voelt de beats langs billen en rug weer uit haar lijf de zetel in stromen, maar daarmee nog niet het trillen.
Ze wacht met haar te wekken tot ook dat wegebt, totdat ze neen zal kunnen zeggen tegen de rest van de nacht.

Maar ook het Elektronisch StabiliteitsProgramma is nu uitgeschakeld.

Eenmaal thuis gekomen, vraagt ze een zoekmachine wat ze had moeten doen, sturen of remmen.

Zij was barok.
Op restaurant dronk zij haar koffie onverfijnd en onder een stortvloed van expressieve woorden.
In bed wou zij graag imponeren en overtuigen, beweeglijk en met veel vertoon.

Hij was romantiek.
Op restaurant dronk hij zijn koffie bedachtzaam en introspectief.
In bed lag hij in duisternis achter haar, hield haar achillespezen vast tussen zijn tenen. Met aandacht voor het karakter.

Endorfien wou hen maar half en half.
Op de tijdslijn liggen tussen barok en romantiek nog vijftig jaren.

Ze verkiest de speelse gratie van de rococo.

Ze was eens met een man
op restaurant
net voor de koffie kwam
nam hij haar hand
en vroeg
Ben je verliefd genoeg
Ze zei: Misschien
je zal wel zien
en toen de koffie kwam
nam ze een sigaret
Hij dacht: blaast ze de rook naar rechts
dan is haar liefde echt
blaast ze de rook naar links
dan is haar liefde vals
en ze blies de rook
dan eens naar rechts dan eens naar links
dan eens naar rechts dan eens naar links
en hij besloot
haar liefde is niet erg groot
Dat kalf
wil me maar half en half

Ze was eens met een vrouw
op restaurant
net voor de koffie kwam
nam zij haar hand
en vroeg
Blijf je tot morgenvroeg
Ze zei: Misschien
je zal wel zien
en toen de koffie kwam
nam ze een sigaret
Zij dacht: blaast ze de rook naar rechts
dan wordt het vannacht seks
blaast ze de rook naar links
dan wordt het vannacht niks
en ze blies de rook
dan eens naar rechts dan eens naar links
dan eens naar rechts dan eens naar links
en zij besloot
haar verlangen is niet erg groot
Dat kalf
wil me maar half en half

Dat kalf
wil ons maar half en half
zo dachten hij en zij
Samen waren ze op restaurant
lang voor de koffie kwam
namen ze elkaars hand

Door hem te zien huilen
heeft ze gezien hoe diep zijn oogholten zijn
Ze zijn zo diep
dat als hij zachtjes huilt
zijn tranen erin blijven liggen

Ze lacht erom
en hij denkt dat ze om zijn verdriet lacht
dus begint hij harder te huilen
zodat er tranen naar zijn mondhoeken lopen
Hij likt ze niet weg
Misschien wil hij dat zij dat doet
maar zij doet niets

Hij komt dan maar naast haar liggen
zodat er tranen in zijn oren lopen
Hij peutert ze niet weg
Misschien wil hij dat zij dat doet
maar zij doet niets

Door te huilen
wil hij haar laten zien dat hij van haar houdt
maar zij ziet niets
behalve diepe oogholten

Van ogen naar oogholten
Van ogen naar mondhoeken
Van ogen naar oren
Zij doet niets

behalve fluisteren dat ze van hem houdt
maar door de tranen in zijn oren
hoort hij haar niet

Ze houdt van deze Corvette en van zijn lederen zetels die de beats aan haar lijf doorgeven. Bassen die via haar billen omhoog en langs haar rug omlaag kruipen.
Zo wordt het moeilijk om straks neen tegen haar passagier te zeggen.

Voorlopig nog, enkele honderden kilometers, blijven haar handen en voeten heer en meester.
Hier in de bolide is Endorfien chauffeur.
Ze jaagt hem door de bochten en laat alle duivels los.

Ze is niet bang meer van het water. Brede banden die de aquaplaning kunnen verwerken.

Ze beschikt over ESP, een Elektronisch StabiliteitsProgramma dat helpt om alles onder controle te houden in geval van gebrek aan grip.
In de handleiding heeft ze gelezen: “u kunt het systeem op elk moment uitschakelen”, maar ze laat het aan staan, net als de muziek die alsmaar dieper in haar lijf kruipt.

(geïnspireerd door niem, tina, smetty en velli)

Ze kan niet wegrijden van haar lijf, want het zit naast haar, onderuit gezakt en in slaap gevallen, erna.
Ze moet haar nog honderden kilometers naar huis brengen.

Nu en dan verliest de auto het contact met de weg, aquaplanning die Endorfiens gebrek aan grip verbeeldt.
Banden die de hoeveelheid water niet kunnen verwerken.

Ze overdenkt de geboden om dit zweven te vermijden. Je auto onderhouden: profielen regelmatig controleren en zorgen voor goeie schokdempers.

Trager rijden zou ook helpen, maar er liggen nog honderden kilometers tussen hier en het huis van haar passagier. Die zal bij aankomst wakker worden en vragen of ze de rest van de nacht blijft.

De auto heeft muziek aan staan.
De zetel geeft de beats door aan haar billen en rug. Ze voelt ze via het stuur en de handrem, waar ze haar rechter liefst op legt, als zij niet naast haar zit. Daarlangs voelt ze ook de motor en het water.

Nadat ze haar tot aan de deur bracht, rijdt Endorfien verder naar haar thuis. Daar laat ze een zoekmachine zeggen wat te doen in geval van aquaplanning:

“Eens je in zo’n situatie terecht komt kun je weinig. Je wagen drijft op het water en sturen of remmen helpt niets.”

Huidcellen vernieuwen zich elke drie tot zes weken, hoe jonger de huid hoe sneller.
De nieuwe hoornlaag die dan aan de oppervlakte komt, zou er fris uit moeten zien, maar niet bij haar.

Door elke week te scrubben probeert ze de cyclus te versnellen. Ze hoopt zo de dode cellen te verwijderen, maar haar verstikte vel verdraagt het wrijven niet.

Op een dunne huid kun je beter niet scrubben. Ook dat maakt haar op lange termijn alleen maar fragieler.