De avonturen van Endorfien

Als ze niets doet, ligt ze met haar ogen toe te bedenken.

Of het kan zijn dat ze verliefd wordt. Hoe het zal zijn om met haar aan het meer te zitten.
Hoe fietsbellen rinkelen, hoe een rustteken tussen de noten klinkt.

Uren gevuld met zinnelijke gedachten.

Hoe een kus met open ogen proeft, hoe tulpen ruiken, hoe het zou zijn om warm van wijn tussen koude lakens te liggen.
Hoe het is om naar lange armen en blote benen te kijken. Hoe die ene haar armen en benen eruit zien. 
Hoe het voelt om op de Eclipse vastgemaakt te worden, vanonder en vanboven.

Uren van mentale zelfbevrediging, maar niets doen.

Haar ouders maakten soms ruzie om de deur.
Haar vader liet ze dikwijls op een kier en haar moeder wou ze altijd dicht. Tegen de tocht. Telkens hij van de woonkamer de gang naar boven in ging, veerde zij uit haar zetel recht om de deur achter hem te sluiten. Met een zucht en een boos woord.

Endorfien keek dan naar de deur met wie ze al zo vele keren had gedanst. Om met de deur te dansen moest ze wagenwijd open staan.

’s Avonds ging zij als eerste slapen, dan ging haar moeder en als laatste haar vader. Zo bleef de deur ’s nachts op een kier. Endorfien lag te luisteren naar het getik van de deur in de tocht. Tegen de deurlijst. Als riepen beide haar toe: “Kom naar beneden en kus ons.”

Als kind danste ze met de deuren in het huis van haar ouders. Vooral met die tussen de woonkamer en de gang naar boven. Traag, in elke hand een klink. En dan kuste ze de deur, met gespeelde overgave. Ze wist hoe goedkoop hout smaakt.

Soms draaide ze zich weg van de deur en omarmde de deurlijst in de muur. Breder en onbeweeglijk, niet om mee te dansen, maar het kuste beter.