Elke avond gaat ze aan het meer zitten. Alsof kijken naar het water afkoeling brengt.
Ze houdt van dit meer zonder zeilers en zwemmers.
Ze is er al met iedereen geweest van wie ze houdt. Behalve met één. Maar zij, dat komt er nog wel van.
Ze zit er op een deken met een boek. Als ze nog met hem was geweest, zou hij hebben gezegd: “Let maar op dat je niet in je boeken verdwijnt.”
Sinds de hitte aanhoudt, gaat ze elke namiddag in de kathedraal zitten. Die met dat bekende schilderij, een triptiek of hoe noemen ze dat. Het is de eerste plaats waaraan ze denkt op zoek naar afkoeling. Nochtans is ze er tevoren op tien jaar tijd maar één keer geweest. Op zoek naar die triptiek.
Er zijn telkens veel toeristen, maar in het zuidelijk gedeelte van de transept kan ze zich vrij ongestoord met haar boek terugtrekken. De groepjes toeristen blijven met hun gidsen staan voor het altaar maar stappen dan door naar achteren, voorbij haar transept. Naar de kooromgang of hoe noemen ze dat. De muren rond haar bieden niets interessants. De toeristen worden door hun sprekende of geschreven gidsen niet op de haar omringende wapenschilden, zegels en glasramen gewezen. Ook de kaarsen hebben geen succes. Niemand wil er een branden. Misschien omdat zij er zit.
Elke namiddag verschijnt er rond 17u30 een zuster achter Endorfiens rug. Die komt dan uit de deur van de sacristie. Endorfien houdt de cover van haar boek naar beneden en glimlacht naar de zuster. Die knikt telkens terug en zegt: “We sluiten om kwart voor zes.”
Toen de film begon en ze naar het beginnummer luisterde, dacht ze aan de vriend van haar lief die haar ooit aan de telefoon wou om een vraag te stellen: “Ken jij het geluid van de stilte?” Hij antwoordde zelf: “Dat kun jij niet kennen.” Ze hoorde haar vriendin luid lachen op de achtergrond. Aan de andere kant van de lijn hadden ze samen plezier, omdat ze ouder waren dan zij en nooit haar antwoord afwachtten.
Nu, terwijl Endorfien alleen naar de film kijkt en haar hoofd zich met herinneringen vult, hoort ze niets maar ziet ze alles.
Dat Mrs Robinson haar ogen niet sluit als ze Benjamin kust en dat hij niet ziet dat die van haar open zijn.
mp3 snippet - 128 kbps, 1,6 MB, 1:46:
Wat doen liefjes? Kledingstukken lenen van elkaar. In een warme julimaand is dat moeilijker. Geen handschoenen of truien om door te geven. Toch zit Endorfien een zomer lang te denken aan een bordeauxrode sjaal die ze kreeg in een winter lang geleden en die ze haar liever nooit had teruggebracht. Haar parfum heette Angel en verder rook het fluweel naar drank en sigaretten.
Waarom ze valt voor vrouwen die naar alcohol en tabak ruiken, dat weet ze.
De gedachte aan die sjaal terwijl haar hoofd ligt op kussens in bedden duizenden kilometers van huis. Propere pensions in verre landen, met in de hoofdkussens de geur van drank en sigaretten.
Haar neus in de lakens gedrukt, haar mond door de sjaal gesnoerd.