De avonturen van Endorfien

De auto rijdt weg van de dagen met haar. Hij rijdt weg van haar lijf, maar heeft haar muziek aan staan.

Liggend vanop de achterbank kijkt Endorfien naar de chauffeur. Hoe hij zijn stuur vasthoudt. Hij heeft de brochure Een goede houding achter het stuur niet gelezen.

Die zegt: “Het is de bedoeling dat het lichaam in verbinding staat met het voertuig.”

En verder in de paragraaf over zich afduwen in een scherpe bocht:
“Het linkerbeen is het enige dat gespannen mag zijn. U duwt de linkervoet hard tegen het wielstuk zodat uw bekken in de zetel wordt gedrukt. Uw andere ledematen daarentegen blijven soepel en ontspannen, zodat ze in staat zijn om wijde bewegingen te maken zonder bruuskheid. Zich afduwen is essentieel om de reacties van uw wagen beter aan te voelen.”

Haar lichaam, soepele ledematen, haar bekken hard in haar zetel gedrukt, een gespannen rechterbeen, wijde bewegingen, bruusk, haar reacties voelbaar.

“Rij me weg van haar lijf, maar laat de gedachte aan haar dagen blijven.”

Endorfien speelt Endorfun. Ze draait de veelkleurige kubus om en om. Rood moet op pulserend rood. Blauw absorbeert blauw.

Nadat ze voorbij level één is geraakt, ziet ze lichtflitsen en hoort ze subliminale boodschappen.

Ze is de dagelijkse sleur vergeten en voelt zich prettig.

Spelen (1,46 MB)

Ze staat voor het raam op de 1ste verdieping en kijkt naar beneden. Zo gluurt ze binnen in de voorbijrijdende auto’s.
Op een warme meidag kan dit haar wel boeien. Veel blote benen.
Ze telt het aantal benen in de wagens. Er zijn er meer bloot dan bedekt. Bezig met de pedalen. Meer aan ‘t remmen dan aan ‘t rijden.

In de weerkaatsing van de cd die hij haar geeft, kijkt ze naar zichzelf. Ze denkt “ik zie er goed uit”, iets wat ze alleen nog denkt als ze gedronken heeft. Als ze gedronken heeft, lacht ze naar haar spiegelbeeld, met overtuiging.
‘t Is een cd die ze niet kent, maar het gezicht waarnaar ze lacht, dat ziet er kennelijk niet slecht uit.

Telkens het zondag is, denkt ze aan die zondag, een tijd geleden.
Dé zondag, zoals er vroeger ook al eens dé donderdag is geweest. Dagen waarop het gebeurde.
Ze herinnert zich niet de muziek erbij, tot ze ergens loopt en er een auto langsrijdt met open ramen en die muziek. Ze houdt de chauffeur tegen, stapt in en gaat op zijn achterbank liggen.
“Rij me weg van haar lijf, maar laat haar muziek alsjeblief aan staan.”

mp3 snippet – 128 kbps, 2 MB, 2:16:

Het is weer mei en Endorfien moet weer een en ander lezen voor haar werk. Daarbij hoort de herinnering aan mei van vorig jaar. Toen ze naast haar lag te lezen en ze naar haar commentaar luisterde op wat ze lazen. In het gras of op het beton. Als ze ergens lagen waar Endorfien eerst lag en waar zij achterna kwam, was het gras. Als ze ergens afspraken waar zij het wou, was het beton.
En zij sloot haar ogen nooit als ze Endorfien kuste. Dat is dan geen herinnering, want het is nog altijd zo. En ze heeft het nog altijd niet willen vragen, waarom.
Ze geniet ervan, net als vorig jaar, van te lezen in gras of op beton, naast haar, en te luisteren naar haar commentaar.
Als Endorfien haar ogen sluit, ziet ze niet dat die van haar open zijn.