In de kamers van haar huis liggen geen cd’s.
Geen cd’s om in naar zichzelf te kijken en dronken bij te denken: “ik zie er goed uit”.
Maar nu de lichtknop in haar badkamer zich ’s nachts al makkelijker vinden laat, lacht ze daar naar haar spiegelbeeld.
Met een overtuiging, niet door drank ingegeven, maar die er is sinds zij dichterbij ligt.
Ze kent haar al lang en goed, maar nog niet die kamers van haar huis.
’s Nachts op de tast op zoek naar de badkamer botst het nog.
Een kast die lager hangt dan voorzien.
Een deur die niet naar buiten maar naar binnen open draait.
Een lichtknop die zich niet meteen vinden laat.
Struikeltocht langs tot nu toe onverkend terrein.
Terug in de slaapkamer staat het bed en ligt ook zij dichterbij dan ingeschat.
In de auto wordt ze er zich van bewust dat vrijdagavond en -nacht eraan komen.
Op de parking van het warenhuis blijft ze zitten luisteren naar de presentatoren op de radio.
Ze stelt het winkelen uit.
Ze hebben er alles, alle producten die de herinnering aan haar kunnen oproepen.
De met wijn gevulde rekken loopt ze voorbij.
Ze vraagt een verkoopster waar de badpakken hangen, maar die zijn er nu even niet.
Bij de verzorging ziet ze het product dat ze een vrijdag geleden uit haar hals kuste.
Ze kwam thuis en haar boekenrek bleek omver gevallen.
Het was geen kast, een rek, niet al te stevig.
Haar boeken lagen op de grond, min of meer zoals ze tevoren bij elkaar hadden gestaan.
Ze legde ze opzij en tilde het rek weer tegen de muur.
Met haar vingers de schroeven wat aandraaiend.
Ook de andere meubelen in haar huis moesten geregeld worden bijgeschroefd: kast, rek, tafel, stoel.
Ze keek de kamer rond en zag dat ook de liefde zich als een onzichtbaar meubelstuk in huis gedraagt.
Geen tafel of stoel die even stevig blijft als op de dag waarop je ze binnen brengt. Hoe langer je op ze leunt en zit, hoe meer ze wankelen.
Gelukkig komt er dan altijd wel weer iemand langs die de schroeven liefdevol voor je vastdraait.
Waarna je opnieuw comfortabel op je stoel aan tafel plaatsneemt.
Maar nooit brengt iemand een schroefboormachine mee.
Ze plaatste haar boeken terug op het rek en dacht:
“Als in dit huis nog een keer iets in of uit elkaar valt, vervang ik al mijn meubelen door stevig en schroefloos design.”
In topspace
Ze is op het werk, Zij is daar niet.
Pas tegen de avond laat Zij van zich horen, via een sms. Dat ze uit de supermarkt huishoudfolie mee naar Haar huis moet brengen. Die is op.
In de winkel neemt Endorfien veel tijd om tussen de soorten plastic vershoudfolies te kiezen.
Prijs maakt niet uit, ze betaalt zelf. De ‘2 in 1′ voor de microgolfoven is duurder dan de ‘gewone’ en het huismerk goedkoper (2,19 €) dan de Freshmate van Vileda.
Het verschil zit hem in de lengte (20, 60 of 100 m). Alleen het huismerk vermeldt de breedte, maar de overige zien er ook ongeveer 29 cm breed uit.
Er zijn er met een metalen afscheurrand en zonder.
De ene belooft meer dan de andere.
“Gemakkelijk uit te rollen.”
“Kleeft uitstekend op alle vormen.”
Ze kiest en vertrekt naar Haar huis.
mp3 snippet – 128 kbps, 1,3 MB, 1:25:
Zij was barok.
Op restaurant dronk zij haar koffie onverfijnd en onder een stortvloed van expressieve woorden.
In bed wou zij graag imponeren en overtuigen, beweeglijk en met veel vertoon.
Hij was romantiek.
Op restaurant dronk hij zijn koffie bedachtzaam en introspectief.
In bed lag hij in duisternis achter haar, hield haar achillespezen vast tussen zijn tenen. Met aandacht voor het karakter.
Endorfien wou hen maar half en half.
Op de tijdslijn liggen tussen barok en romantiek nog vijftig jaren.
Ze verkiest de speelse gratie van de rococo.
Ze was eens met een man
op restaurant
net voor de koffie kwam
nam hij haar hand
en vroeg
Ben je verliefd genoeg
Ze zei: Misschien
je zal wel zien
en toen de koffie kwam
nam ze een sigaret
Hij dacht: blaast ze de rook naar rechts
dan is haar liefde echt
blaast ze de rook naar links
dan is haar liefde vals
en ze blies de rook
dan eens naar rechts dan eens naar links
dan eens naar rechts dan eens naar links
en hij besloot
haar liefde is niet erg groot
Dat kalf
wil me maar half en half
Ze was eens met een vrouw
op restaurant
net voor de koffie kwam
nam zij haar hand
en vroeg
Blijf je tot morgenvroeg
Ze zei: Misschien
je zal wel zien
en toen de koffie kwam
nam ze een sigaret
Zij dacht: blaast ze de rook naar rechts
dan wordt het vannacht seks
blaast ze de rook naar links
dan wordt het vannacht niks
en ze blies de rook
dan eens naar rechts dan eens naar links
dan eens naar rechts dan eens naar links
en zij besloot
haar verlangen is niet erg groot
Dat kalf
wil me maar half en half
Dat kalf
wil ons maar half en half
zo dachten hij en zij
Samen waren ze op restaurant
lang voor de koffie kwam
namen ze elkaars hand
Door hem te zien huilen
heeft ze gezien hoe diep zijn oogholten zijn
Ze zijn zo diep
dat als hij zachtjes huilt
zijn tranen erin blijven liggen
Ze lacht erom
en hij denkt dat ze om zijn verdriet lacht
dus begint hij harder te huilen
zodat er tranen naar zijn mondhoeken lopen
Hij likt ze niet weg
Misschien wil hij dat zij dat doet
maar zij doet niets
Hij komt dan maar naast haar liggen
zodat er tranen in zijn oren lopen
Hij peutert ze niet weg
Misschien wil hij dat zij dat doet
maar zij doet niets
Door te huilen
wil hij haar laten zien dat hij van haar houdt
maar zij ziet niets
behalve diepe oogholten
Van ogen naar oogholten
Van ogen naar mondhoeken
Van ogen naar oren
Zij doet niets
behalve fluisteren dat ze van hem houdt
maar door de tranen in zijn oren
hoort hij haar niet
Elke avond gaat ze aan het meer zitten. Alsof kijken naar het water afkoeling brengt.
Ze houdt van dit meer zonder zeilers en zwemmers.
Ze is er al met iedereen geweest van wie ze houdt. Behalve met één. Maar zij, dat komt er nog wel van.
Ze zit er op een deken met een boek. Als ze nog met hem was geweest, zou hij hebben gezegd: “Let maar op dat je niet in je boeken verdwijnt.”
Ze zit aan tafel met haar vader.
Haar moeder is ervandoor naar een avondactiviteit met de vrouwen.
Nog eens alleen eten met haar vader. Zoals in dat jaar toen zijn vrouw er voorgoed vandoor was.
Een voorgoed dat een jaar duurde.
Twaalf maanden at ze tweewekelijks bij haar vader. Zwijgzaam. Dat is vanavond niet anders. Tot ze op tafel gooit dat ze voor de vakantie een wandeltocht in de bergen plant en hoeveel kilometer ze per dag hoopt te stappen.
“Misreken je niet”, zegt haar vader en hij staat op om pen en papier. Hij tekent een berg en veronderstelt: “Je stijgt 10 km aan 4 km/h en daalt 10 km aan 6 km/h.”
Ze knikt in afwachting van de vraag.
“Je denkt dat je dan gemiddeld 5 km/h stapt?”
Ze wil het papier en de pen. Ze schuift haar bord opzij.