Ze drinkt een fles Barolo wijn en voelt zich even als de druifjes die erin zitten. Nebbiolo druifjes met een taaie, dikke schil. Als verweer tegen de mist of nevel (Latijn: nebbia) die meestal hangt in de gebieden waar de druifjes (op)groeien.
In de weerkaatsing van de cd die hij haar geeft, kijkt ze naar zichzelf. Ze denkt “ik zie er goed uit”, iets wat ze alleen nog denkt als ze gedronken heeft. Als ze gedronken heeft, lacht ze naar haar spiegelbeeld, met overtuiging.
‘t Is een cd die ze niet kent, maar het gezicht waarnaar ze lacht, dat ziet er kennelijk niet slecht uit.
Vanavond heeft ze worst gegeten en daar wijn bij gedronken. Nu ligt ze in bed warm te worden. Tussen koude lakens glijden en voelen hoe de wijn van binnenuit verwarmt. Eerst concentreert het zich in keel en slokdarm, daarna kruipt het omlaag tot ergens onder haar borsten. En omhoog. Tijdelijk verwijdende haarvaten. Net onder de huid.
Jersey lakens van 100% katoen. Niet geweven maar gebreid. Blijven langer fris als er naakte en van wijn doordrenkte huid op ligt. Hoe groter het bed en hoe minder lichaam erin, hoe meer vrije en verfrissende plaats voor haar huid. Hoe langer het warmen door de wijn.
“Alcohol geeft een warmtegevoel, maar in feite gaat er warmte verloren.”
