Ze wil fietsen over de kasseien van de stad.
Omdat die de haartjes in haar oren laten trillen.
En dat kriebelt.
Ze wil gaan fietsen over de kasseien aan de kaaien en de leien waar de plezierbootjes varen.
Omdat daar de stenen effen liggen.
En dat geeft haar de subtiele kriebeling waar ze zin in heeft.
Ze weet waarom ze naar zulke kleine gewaarwordingen verlangt.
Omdat ze denkt dat vele kleintjes samen één grote kunnen maken.
Sprite space
Het plastic rolt gemakkelijk uit en kleeft uitstekend op haar vormen.
Zij vraagt “draai rond” en ze doet het.
Toevallig in de verkeerde richting.
Om Haar ondeugend te verleiden tot meer.
Zij negeert de overtreding niet, maar corrigeert door de folie strakker aan te spannen.
Met Haar handen strijkt Zij hem tegen haar lijf.
Ze krijgt het erg warm en uitademen kan haar huid niet langer.
Na 100 meter lacht ze niet meer.
mp3 snippet (3) - 128 kbps, 1,2 MB, 1:18:
In elke hoek van haar kamer zit er één. Vier dezelfde stoelen, vier verschillende gedaanten, twee rechtop, twee wat in elkaar gezakt. Ze heeft ze ergens opgepikt en in haar huis gezet. Elk op een stoel.
Ze zit op de schoot van degene in de hoek links van het raam. Voorwaarts. Ze streelt zijn hand en omklemt zijn dij met haar knieën. De andere hand in zijn nek, haar lippen in zijn hals. Ze leunt naar voren zodat haar borsten tegen zijn lijf drukken. Ze kan niet voelen of hij het graag heeft.
Ze heeft van deze vier die links van het raam uitgekozen. Omdat hij de kanjer is die ze tussen de kolen ontdekte.
Vanop de fiets speurt ze de velden af tot ze er één ontdekt. Na tientallen kilometers van vruchteloos trappen vindt ze hem tussen de kolen, een kanjer van een vogelschrik. Deze neemt ze mee naar huis.
Het is middag, ze staat alleen op de aarden weg, niemand zal zien hoe ze hem ontvoert.
Droog zand, hij komt makkelijk los. Voor ze zijn lijf optilt, verwijdert ze nog de vier melkflessen aan zijn armen. Die laat ze op het veld achter.
Ze zet hem op haar bagagedrager en fietst ermee naar huis, zijn armen om haar middel geslagen en zijn kop in haar nek. Ze houdt zijn beide wanten vast en kriebelt met haar rechterwijsvinger onder zijn linkermouw. Zo heeft ze voor het eerst iemand achter op haar fiets.
Dat was met haar nooit gelukt. Zij was te zwaar. Zij moest altijd rijden, Endorfiens handen stil in haar jaszakken.
Met de vogelschrik fietst ze de vele kilometers moeiteloos. Al waait ergens onderweg zijn hoed wel af.
Als ze niets doet, ligt ze met haar ogen toe te bedenken.
Of het kan zijn dat ze verliefd wordt. Hoe het zal zijn om met haar aan het meer te zitten.
Hoe fietsbellen rinkelen, hoe een rustteken tussen de noten klinkt.
Uren gevuld met zinnelijke gedachten.
Hoe een kus met open ogen proeft, hoe tulpen ruiken, hoe het zou zijn om warm van wijn tussen koude lakens te liggen.
Hoe het is om naar lange armen en blote benen te kijken. Hoe die ene haar armen en benen eruit zien.
Hoe het voelt om op de Eclipse vastgemaakt te worden, vanonder en vanboven.
Uren van mentale zelfbevrediging, maar niets doen.
Sinds de hitte aanhoudt, gaat ze elke namiddag in de kathedraal zitten. Die met dat bekende schilderij, een triptiek of hoe noemen ze dat. Het is de eerste plaats waaraan ze denkt op zoek naar afkoeling. Nochtans is ze er tevoren op tien jaar tijd maar één keer geweest. Op zoek naar die triptiek.
Er zijn telkens veel toeristen, maar in het zuidelijk gedeelte van de transept kan ze zich vrij ongestoord met haar boek terugtrekken. De groepjes toeristen blijven met hun gidsen staan voor het altaar maar stappen dan door naar achteren, voorbij haar transept. Naar de kooromgang of hoe noemen ze dat. De muren rond haar bieden niets interessants. De toeristen worden door hun sprekende of geschreven gidsen niet op de haar omringende wapenschilden, zegels en glasramen gewezen. Ook de kaarsen hebben geen succes. Niemand wil er een branden. Misschien omdat zij er zit.
Elke namiddag verschijnt er rond 17u30 een zuster achter Endorfiens rug. Die komt dan uit de deur van de sacristie. Endorfien houdt de cover van haar boek naar beneden en glimlacht naar de zuster. Die knikt telkens terug en zegt: “We sluiten om kwart voor zes.”
Wat doen liefjes? Kledingstukken lenen van elkaar. In een warme julimaand is dat moeilijker. Geen handschoenen of truien om door te geven. Toch zit Endorfien een zomer lang te denken aan een bordeauxrode sjaal die ze kreeg in een winter lang geleden en die ze haar liever nooit had teruggebracht. Haar parfum heette Angel en verder rook het fluweel naar drank en sigaretten.
Waarom ze valt voor vrouwen die naar alcohol en tabak ruiken, dat weet ze.
De gedachte aan die sjaal terwijl haar hoofd ligt op kussens in bedden duizenden kilometers van huis. Propere pensions in verre landen, met in de hoofdkussens de geur van drank en sigaretten.
Haar neus in de lakens gedrukt, haar mond door de sjaal gesnoerd.
Vanochtend sprak ze met een kennis van Dirty Raul.
Endorfien had nog nooit van Raul gehoord, maar deze morgen is ze via zijn kennis dus een en ander over hem te weten gekomen.
Dat hij al eens de Noordzee oversteekt en in een Londense pub dan al eens aanpapt met een rosse Engelse zoals zij er een is.
En dat zij zich toen door hem heeft laten inspireren tot het volgende:
When you think of a scarecrow do you think of a man or a woman?
They do exist, female scarecrows.
When cycling amid the elements, I once discovered one in the landscape.
It was a drag straw king.
From a distance it looked like a male, but when I got closer, I saw that at the height of the chest it was more stuffed than the regular scarecrow.
To be sure about its identity I stripped down its trousers. There was nothing in its pants, so this had to be a lady scarecrow.
Although it had non-bound breasts and no pack, its performance and lookings were definitely drag.
It acted with lots of straw man machismo. Standing like a drunken lad, aggressive towards the birds, protective towards the crops.
From time to time it turned around pointing its gun in my direction.
Before I pulled up its trousers and went away, I kissed the moustache on its pumpkin head goodbye.
With one hand on its hat and the other under its tie, I felt the king’s breasts through his jacket.
Endorfien zit op de Eclipse. Te wachten tot ze vastgemaakt zal worden, vanonder en vanboven. Ze is bang maar denkt: ‘Ik zit hier nu, dus ik blijf zitten.’ Non refundable.
Een beetje zoals op de feestjes, dan denkt ze: ‘Ik sta hier nu, dus ik blijf dansen.’
Een beetje zoals in het leven: ‘Ik ben er nu, dus ik zal maar blijven.’
J’y suis j’y reste.
Endorfien zit op de gele Eclipse, vastgemaakt vanonder en vanboven, 48 meter hoog, tegen 110 km/h, aan 4,5 G.
Gewichtloos, maar niet gedachteloos.
Ze denkt: ‘Als er nog eens iemand komt, zal ik zeggen, ik ben bij je en ik ga blijven.’
Endorfien zit op de gele Eclipse in Gent (18/03-09/04), Kortrijk (13/04-18/04), Brugge (05/05-28/05), Antwerpen (03/06-09/07) en Brussel (15/07-20/08).
