De avonturen van Endorfien

De huid als spiegel van wat eronder zit.

Ze ligt met haar in het gras ergens in het noorden van het land.
Ze likt haar stevige, dikke huid. Zo een waar je niets doorheen kunt zien.

Endorfien strijkt met haar vingertoppen over haar eigen gezicht, een vel zo dun dat het op de dunste plaatsen transparant wordt.
Ze wil een dikkere huid, zo een als die van haar.

Ultraviolette stralen zorgen ervoor dat de hoornlaag verdikt. Daarom ligt ze hier nu met haar in het gras in de zon.
Maar ze weet ook dat op lange termijn de straling de huid alleen maar fragieler maakt.

De zon, moet ze erin komen of eruit blijven?