Elke keer ze mandarijntjes eet, denkt ze terug aan de speelplaats van de lagere school, waar ze wedstrijdjes hielden in mandarijntjes pellen.
Wie de schil er het snelst en in één stuk af kreeg, won.
Elke week opnieuw vroeg ze haar moeder om makkelijk pelbare mandarijntjes. Maar de overwinning was nooit voor haar.
Endorfien weet dat, als ze ooit voor (haar) kinderen mandarijntjes gaat kopen, ze zal zoeken tot ze de juiste vindt.
Deep space
Haar geur is sterk nu, haar huid donkerrood, haar ogen bloeddoorlopen.
Zij beslist om haar terug te halen, zet het apparaat uit en gaat over tot de ontsnappingsclausule.
Met dwingende blik stelt Zij de afgesproken vraag:
“Endorfien, hoe smaakt Mijn tomatensaus?”
Het antwoord, zoals steeds:
“Naar Nutella, Annelies!”
Ze lachen en Endorfien stijgt weer naar top space op.
Daar wachten dan Haar zachte handen en warme woorden.
Acta est fabula
Toen knipte ze haar nagels
met haar schaar
Huilend zoog ze dan haar nagels
met haar kruimeldief
op
Nu knipt ze haar nagels
met haar tanden
Lachend slikt ze dan haar nagels
met haar verdriet
in
Speels Maar Serieus gooit Endorfien een stokje.
Vijf dingen die ze over/voor zichzelf nog niet weet:
Dat ze barok toch boven rococo zal verkiezen en dat design veel geld kost.
Hoe haar nieuwe auto- en wekkerradio klinken.
Dat ze even met het woord hartverscheurend rond zal lopen.
Dat subspace zeven fases kent. En geen drie.
Dat steeds minder mensen haar avonturen op het werk zullen durven lezen.
Ze geeft het stokje door aan Guy Willems.
Marginally down space
Ze staat aan Haar huis met onder de arm een rol huishoudfolie van 100 meter van het merk Vileda.
Zij opent de deur. Endorfien kijkt Haar in de ogen, maar ziet nog geen vraag.
Ze stapt achter Haar aan de woonkamer in.
Opnieuw oogcontact. Ze houdt halt. Deze keer volgt er wel een bevel.
Ze trekt haar kleren uit en geeft Haar de rol, het plastic uit de kartonnen verpakking gehaald.
Haar hoofd tolt en het brandt.
mp3 snippet (2) – 128 kbps, 1,5 MB, 1:33:
Haar ouders maakten soms ruzie om de deur.
Haar vader liet ze dikwijls op een kier en haar moeder wou ze altijd dicht. Tegen de tocht. Telkens hij van de woonkamer de gang naar boven in ging, veerde zij uit haar zetel recht om de deur achter hem te sluiten. Met een zucht en een boos woord.
Endorfien keek dan naar de deur met wie ze al zo vele keren had gedanst. Om met de deur te dansen moest ze wagenwijd open staan.
’s Avonds ging zij als eerste slapen, dan ging haar moeder en als laatste haar vader. Zo bleef de deur ’s nachts op een kier. Endorfien lag te luisteren naar het getik van de deur in de tocht. Tegen de deurlijst. Als riepen beide haar toe: “Kom naar beneden en kus ons.”
Als kind danste ze met de deuren in het huis van haar ouders. Vooral met die tussen de woonkamer en de gang naar boven. Traag, in elke hand een klink. En dan kuste ze de deur, met gespeelde overgave. Ze wist hoe goedkoop hout smaakt.
Soms draaide ze zich weg van de deur en omarmde de deurlijst in de muur. Breder en onbeweeglijk, niet om mee te dansen, maar het kuste beter.
Endorfien speelt Endorfun. Ze draait de veelkleurige kubus om en om. Rood moet op pulserend rood. Blauw absorbeert blauw.
Nadat ze voorbij level één is geraakt, ziet ze lichtflitsen en hoort ze subliminale boodschappen.
Ze is de dagelijkse sleur vergeten en voelt zich prettig.
Spelen (1,46 MB)