De avonturen van Endorfien

Op de autostrade belandt ze af en toe achter een trage auto of op een provinciebaan krijgt ze al eens een traktor voor zich.
Liever dan voorbij te steken wacht ze dan tot die voertuigen zelf afslaan. Wat ook altijd ergens gebeurt. Als ze lang genoeg wacht, ruimen zij plaats voor haar.

In haar van beats bonkende bolide denkt ze aan de obstakels die voor haar leven uit rijden. Die nemen ooit ook wel een afslag. Alleen, als ze hen nu niet voorbijsteekt, kan zij haar bestemming nooit meer op tijd bereiken.

Na honderden kilometers stopt ze voor haar deur.

Nu ze de bolide geparkeerd heeft, zit ze naast haar, niet langer als wakkere chauffeur naast slapende passagier, maar opnieuw als wat ze voor haar betekent.

De muziek staat niet meer aan. Endorfien voelt de beats langs billen en rug weer uit haar lijf de zetel in stromen, maar daarmee nog niet het trillen.
Ze wacht met haar te wekken tot ook dat wegebt, totdat ze neen zal kunnen zeggen tegen de rest van de nacht.

Maar ook het Elektronisch StabiliteitsProgramma is nu uitgeschakeld.

Eenmaal thuis gekomen, vraagt ze een zoekmachine wat ze had moeten doen, sturen of remmen.

Ze houdt van deze Corvette en van zijn lederen zetels die de beats aan haar lijf doorgeven. Bassen die via haar billen omhoog en langs haar rug omlaag kruipen.
Zo wordt het moeilijk om straks neen tegen haar passagier te zeggen.

Voorlopig nog, enkele honderden kilometers, blijven haar handen en voeten heer en meester.
Hier in de bolide is Endorfien chauffeur.
Ze jaagt hem door de bochten en laat alle duivels los.

Ze is niet bang meer van het water. Brede banden die de aquaplaning kunnen verwerken.

Ze beschikt over ESP, een Elektronisch StabiliteitsProgramma dat helpt om alles onder controle te houden in geval van gebrek aan grip.
In de handleiding heeft ze gelezen: “u kunt het systeem op elk moment uitschakelen”, maar ze laat het aan staan, net als de muziek die alsmaar dieper in haar lijf kruipt.

(geïnspireerd door niem, tina, smetty en velli)

Ze kan niet wegrijden van haar lijf, want het zit naast haar, onderuit gezakt en in slaap gevallen, erna.
Ze moet haar nog honderden kilometers naar huis brengen.

Nu en dan verliest de auto het contact met de weg, aquaplanning die Endorfiens gebrek aan grip verbeeldt.
Banden die de hoeveelheid water niet kunnen verwerken.

Ze overdenkt de geboden om dit zweven te vermijden. Je auto onderhouden: profielen regelmatig controleren en zorgen voor goeie schokdempers.

Trager rijden zou ook helpen, maar er liggen nog honderden kilometers tussen hier en het huis van haar passagier. Die zal bij aankomst wakker worden en vragen of ze de rest van de nacht blijft.

De auto heeft muziek aan staan.
De zetel geeft de beats door aan haar billen en rug. Ze voelt ze via het stuur en de handrem, waar ze haar rechter liefst op legt, als zij niet naast haar zit. Daarlangs voelt ze ook de motor en het water.

Nadat ze haar tot aan de deur bracht, rijdt Endorfien verder naar haar thuis. Daar laat ze een zoekmachine zeggen wat te doen in geval van aquaplanning:

“Eens je in zo’n situatie terecht komt kun je weinig. Je wagen drijft op het water en sturen of remmen helpt niets.”

De auto rijdt weg van de dagen met haar. Hij rijdt weg van haar lijf, maar heeft haar muziek aan staan.

Liggend vanop de achterbank kijkt Endorfien naar de chauffeur. Hoe hij zijn stuur vasthoudt. Hij heeft de brochure Een goede houding achter het stuur niet gelezen.

Die zegt: “Het is de bedoeling dat het lichaam in verbinding staat met het voertuig.”

En verder in de paragraaf over zich afduwen in een scherpe bocht:
“Het linkerbeen is het enige dat gespannen mag zijn. U duwt de linkervoet hard tegen het wielstuk zodat uw bekken in de zetel wordt gedrukt. Uw andere ledematen daarentegen blijven soepel en ontspannen, zodat ze in staat zijn om wijde bewegingen te maken zonder bruuskheid. Zich afduwen is essentieel om de reacties van uw wagen beter aan te voelen.”

Haar lichaam, soepele ledematen, haar bekken hard in haar zetel gedrukt, een gespannen rechterbeen, wijde bewegingen, bruusk, haar reacties voelbaar.

“Rij me weg van haar lijf, maar laat de gedachte aan haar dagen blijven.”

Ze staat voor het raam op de 1ste verdieping en kijkt naar beneden. Zo gluurt ze binnen in de voorbijrijdende auto’s.
Op een warme meidag kan dit haar wel boeien. Veel blote benen.
Ze telt het aantal benen in de wagens. Er zijn er meer bloot dan bedekt. Bezig met de pedalen. Meer aan ‘t remmen dan aan ‘t rijden.

Ze staat voor het raam op de 1ste verdieping en kijkt naar beneden. Zo gluurt ze binnen in de voorbijrijdende auto’s.
In maart kan dit haar niet zo boeien als in de zomermaanden. Dan veel blote benen, nu nog niet.
Ze telt het aantal mensen alleen in de wagen, of met passagier. Er zijn er meer alleen.