De avonturen van Endorfien

Voor ze gaat slapen doorzoekt ze haar wekkerradio.
Ze beweegt de knop tot ze een zender vindt die de muziek speelt waarmee ze morgen wil ontwaken.

Met vier vingers rustend op de display van rode cijfers, met haar duim naar links draaiend tot een frequentie van 87,5 megahertz en naar rechts tot ook daar de knop weerstand biedt bij 108 megahertz, enkele keren heen en weer tot ze tussen tientallen foute nummers het juiste ontdekt:

mp3 snippet – 128 kbps, 1,1 MB, 1:10:

Ze stelt het uur in, zet het alarm aan (radio in plaats van buzzer), legt de draadantenne goed zodat die moeiteloos de elektromagnetische golven kan ontvangen, en slaapt.

Vier uur later wordt ze gewekt:

mp3 snippet – 128 kbps, 1,6 MB, 1:40:

Niets garandeert dat de plaat die ’s nachts op ligt, tegen de ochtend niet vervangen is door een andere.

Niets garandeert dat wat zich ’s nachts als rock-n-roll voordoet, dat ’s ochtends ook nog is.

Toen de film begon en ze naar het beginnummer luisterde, dacht ze aan de vriend van haar lief die haar ooit aan de telefoon wou om een vraag te stellen: “Ken jij het geluid van de stilte?” Hij antwoordde zelf: “Dat kun jij niet kennen.” Ze hoorde haar vriendin luid lachen op de achtergrond. Aan de andere kant van de lijn hadden ze samen plezier, omdat ze ouder waren dan zij en nooit haar antwoord afwachtten.

Nu, terwijl Endorfien alleen naar de film kijkt en haar hoofd zich met herinneringen vult, hoort ze niets maar ziet ze alles.
Dat Mrs Robinson haar ogen niet sluit als ze Benjamin kust en dat hij niet ziet dat die van haar open zijn.

mp3 snippet - 128 kbps, 1,6 MB, 1:46:

Telkens het zondag is, denkt ze aan die zondag, een tijd geleden.
Dé zondag, zoals er vroeger ook al eens dé donderdag is geweest. Dagen waarop het gebeurde.
Ze herinnert zich niet de muziek erbij, tot ze ergens loopt en er een auto langsrijdt met open ramen en die muziek. Ze houdt de chauffeur tegen, stapt in en gaat op zijn achterbank liggen.
“Rij me weg van haar lijf, maar laat haar muziek alsjeblief aan staan.”

mp3 snippet – 128 kbps, 2 MB, 2:16:

Endorfien werd wakker. Het is dan nooit lang wachten op een vraag. Deze nacht vroeg die naar de rusttekens uit het notenschrift.

Het was lang geleden dat Endorfien een partituur gelezen had, maar nu probeerde ze zich te herinneren hoe het eruit ziet als er geen muziek klinkt.
Kronkelende linten, schuine strepen met haakjes en bolletjes, blokken die op de balk liggen of eronder hangen, Endorfien was wakker en trots ze niet vergeten te zijn.
Nu de vraag haar antwoord had, kon ze verder slapen.

Endorfien droomde dat ze met haar kuste. Het voelde als muziek. Adagio ritenuto con brio. Met kwartnoten en hele, korte en lange. Evenzeer legato (gebonden) als portato (ongebonden). Wisselend aantal tellen per maat. En weer van voren af aan (Da Capo al Fine). Zonder de rusttekens te vergeten.

“Soms is het mooi om in een muziekstuk even een stilte te hebben.”

I am my own parasite
I don’t need a host to live
We feed off of each other
We can share our endorphines

Nirvana – Milk It (In Utero, 1993)

mp3 snippet – 128 kbps, 1 MB, 1:09:

Chemicals will hit you
Chemicals will knock you down
Is it over cause you feel no pain
Throwing me around
You attack my head with numbers
You tack my room with things of glass
You attack my neighbours till you`ve found someone
Who`s cleaning up the mess
You are no good
Cause I know you can`t sleep
Till you know your overbearance makes me creep

The Notwist – Chemicals (Shrink, 1998)

mp3 snippet – 128 kbps, 2 MB, 2:12: