Er is het goede en het kwade luie oog, beide in haar hoofd.
De specialiste bleef tijdens het onderzoek maar van nee schudden en van oei zeggen. Een kinderarts, want Endorfiens ogen vertonen twee kinderlijke gebreken: amblyopie en strabisme.
Hoe ze probeerde te focussen op het knalgroene stokje met hondenkop dat naar haar neus toe kwam. Hoe ze zei dat ze één leeuw achter de tralies zag. Dat hoort zo, dacht ze, maar in werkelijkheid lagen er twee naast de kooi.
Het luie oog draait naar buiten, het goede staat te hoog.
Om te compenseren, denkt Endorfien. Dat naar binnen kijken, die introspectie, dat naar de navel staren, dat zelfbewustzijn, haar ogen willen dit counteren en wenden zich af, turen weg, de blije wereld in.
Evenwel, wie in de loop der jaren het kijken is verleerd, ziet slechts een wazig en dubbel beeld.
De dag dat Endorfien tien werd, begon de verwijdering. Haar bed zou niet langer grenzen aan de slaapkamer van haar ouders. Haar hoofd wou weg van het geruzie, het geschreeuw en het gestommel dat elke nacht aan de andere kant van de muur te horen was. Liefst wou het meisje ver weg, naar een ander dorp, een ander huis of toch op zijn minst een andere verdieping, maar dat kon niet. Het huis telde twee slaapkamers en die lagen naast elkaar. Dus moest het bed verhuizen. Het hoofdeinde zou voortaan naar het oosten wijzen in plaats van naar het zuiden. Zo zou ze alvast twee meter verder liggen en niet langer aan de muur waarachter het geweld zich afspeelde.
Endorfien vroeg haar moeder om hulp. Die begreep niet waarom haar dochter de kamer wou herinrichten, maar zag het als een bijkomend verjaardagsgeschenk. De vrouw haalde matras en lattenbodem uit het bed alvorens ze het samen met het meisje verplaatste.
Later zou Endorfien zich verder verwijderen. Eenmaal achttien verhuisde ze naar een provinciestad, ver weg van de kamer en het bed waarin ze nooit meer slapen wou. Haar moeder mocht niet helpen.
Endorfien zit in het park en kijkt naar een koppel. Ze ziet hoe ze de shuttle vrolijk heen en weer slaan met hun rackets. Het koppel probeert een zo lang mogelijke rally te spelen. Hun record staat op honderd slagen zonder misser. Daar zijn ze trots op. Het getuigt van de harmonie tussen hen beiden.
Als Endorfien met haar partner badmintont, doen ze dit binnen, in een zaal waar een net hangt. Strijdlustig proberen ze met smashes en dropshots de shuttle zo veel mogelijk binnen elkaars lijnen te mikken.
Ze drinkt een fles Barolo wijn en voelt zich even als de druifjes die erin zitten. Nebbiolo druifjes met een taaie, dikke schil. Als verweer tegen de mist of nevel (Latijn: nebbia) die meestal hangt in de gebieden waar de druifjes (op)groeien.
Op de autostrade belandt ze af en toe achter een trage auto of op een provinciebaan krijgt ze al eens een traktor voor zich.
Liever dan voorbij te steken wacht ze dan tot die voertuigen zelf afslaan. Wat ook altijd ergens gebeurt. Als ze lang genoeg wacht, ruimen zij plaats voor haar.
In haar van beats bonkende bolide denkt ze aan de obstakels die voor haar leven uit rijden. Die nemen ooit ook wel een afslag. Alleen, als ze hen nu niet voorbijsteekt, kan zij haar bestemming nooit meer op tijd bereiken.
Wanneer ze met haar oudere neef op restaurant zit, wordt ze zich bewust van hoe ze haar aandacht spreidt. Volgens leeftijd. Alsof wie (statistisch) eerst sterven moet, meer tijd krijgt. Is dat de reden waarom ze nooit met haar broer op restaurant gaat en wel met zijn oudere neven?
Elke keer ze mandarijntjes eet, denkt ze terug aan de speelplaats van de lagere school, waar ze wedstrijdjes hielden in mandarijntjes pellen.
Wie de schil er het snelst en in één stuk af kreeg, won.
Elke week opnieuw vroeg ze haar moeder om makkelijk pelbare mandarijntjes. Maar de overwinning was nooit voor haar.
Endorfien weet dat, als ze ooit voor (haar) kinderen mandarijntjes gaat kopen, ze zal zoeken tot ze de juiste vindt.
De box zendt zijn electrische impulsen uit, een batterij die een spanning geeft van 12 volt.
De stroomdraden lopen langs haar lijf en de electrodes plakken op de in het plastic geprikte gaten.
Ze ligt neer nu. Anders wordt het te gevaarlijk, niet voor haar maar voor Haar. De huishoudfolie is strak gespannen, zich losrukken en Haar aanvallen kan ze zo niet.
Via de schakelaars speelt Zij met duur, intensiteit en pulseersnelheid.
De bediening laat te wensen over.
Een model met toetsen en LCD scherm ware beter geweest.
De box zendt zijn electrische impulsen uit, een batterij die een spanning geeft van 12 volt.
